Dag 1 de lange reisdag!

Zijn we natuurlijk eerst op dinsdag avond nog even heerlijk met oma en het gezin uit eten geweest, konden we daarna door tuffen richting Badhoevedorp om bij Ibis de auto te parkeren en een nachtje te slapen.
Omdat ik al van te voren had ingecheckt kregen we 'Priority Status' wat dus inhoud dat je geoorloofd mag voordringen bij een speciaal voor jou geopend loket!

We rollen dus binnen met niet alleen de koffers, maar ook eigenlijk wel omdat we zo volgevreten waren door het heerlijke eten van Sapporo, en er is gewoon nergens een rij...Hebben we eindelijk een keer recht op geoorloofd voordringen valt het nog niemand op!

Het Ibis hotel ligt recht tegenover P3 en is echt immens groot, we zitten in kamer 3138, dat zegt al genoeg!

Lange stille gangen waarbij ik dan altijd  verwacht zo'n scary koter aan te treffen...

Internet...niet echt !

Vroeg weer wakker en op tijd naar de bus om ons naar Schiphol te brengen waar we bijna meteen aan de beurt zijn en binnen no time door de douane via de zelf scan poort.
We halen een ontbijtje bij de Mc D ook al via een zelf scan apparaat en eten een croissant en broodje ei met bacon en onze eerste bak koffie...zo we kunnen er weer even tegenaan!

We vliegen met een 777, een groot toestel met een 3,3,3 opstelling en we vliegen naar Houston wat dus eigenlijk niet echt op de route ligt waardoor we dus een vlucht en overstap hebben van in totaal iets van 17 uur, Joehoe..., leve de vluchtwijzigingen!!

Natuurlijk word ik er tussenuit gehaald om  door vlak voor het betreden van het toestel te worden afgestoft, zou deze dame hebben geweten dat ik een hekel heb aan schoonmaken?

Gelukkig leek de vliegtijd snel te gaan en heeft Tony toch nog iets van een kleine 2 uur kunnen slapen en ik... wel 3  liedjes...

Ook door de scan poortjes in Houston vlogen we heen en omdat we 'Returning Esta Visitors' zijn  (met dank aan NY) dachten we ook nu langs de lange rij te mogen huppelen met ons paspoort zaaiend naar het klootjes volk richting scanner...

Hahaha, dat zou ook wel té veel 'geoorloofd voordringen' worden op 1 dag...Nee...iedereen moest in een eindeloze zigzag rij als vee naar de slachtbank want Jippie Jajee (This is Texas Baby!)
IEDEREEN moet door die paspoort scanner!!
Wat waren we nu toch blij met die overstaptijd van 4 uur en 50 minuten ...

Ik geloof dat de medewerkers op een gegeven moment zelf ook inzagen dat dit zo voor geen meter liep, mensen riepen al dat ze in de rij wel bordjes neer konden zetten met 'Vanaf hier is de wachttijd nog 6 uur!'  en dus gooide ze toen we bijna aan het eind waren dan de touwen los en hoefde we opeens niet meer te zigzaggen maar konden recht door naar de beambte die onze vingers en gezicht weer tot in elke rimpel scande en ons overlaadde met vragen van  wat we kwamen doen, hoe lang we van plan zijn te blijven, Hebben jullie misschien onderweg pakjes aangepakt...ik weet het niet hoor, maar zal ooit iemand zeggen dat hij/zij dat heeft gedaan?? 

We gaan dan maar volgens Amerikaanse traditie meteen een vette hap halen in een Diner die er geweldig leuk uitziet en alweer rollend gaan we bij de gate mensen kijken en gaat de telefoon aan de lading.
Keurig volgens schema vertrekt de volgende vlucht en landen we rond 22.45 op Fort Myers, poeh zeg, dit was best pittig!

Nu mogen we dan wél weer geoorloofd voordringen bij het ophalen van de auto want bij Alamo hebben we de keuze uit  3 Jeep's 2 lelijke witte die ik op lijkwagens vond lijken...

En een zwart type maar van de Alamo meneer mochten we ook gewoon een Minivan pakken hoor!
We gluren even naar die 'bussen' en besluiten dan gewoon maar bij onze Jeep te blijven, ik moet natuurlijk nog wel boven het stuur uit kunnen komen, en dan nog, we zijn maar met z'n tweetjes...

We stellen Tommy in op Huis en rijden er natuurlijk weer voorbij omdat dat gewoon hoort bij aankomen in het pikke donker!

Het lijkt wel een soort Escape room om het huis binnen te komen want we hebben een uitgebreide instructie om eerst via de code van de garage naar binnen te gaan en daar de lockbox code in te voeren voor het huis.

Ook zaten er nog hindernissen in deze Quest in het pikke donker  want de sproeier draaide ook zijn rondje dus horloge gezet, 20 sec de tijd voordat de water straal ons bereikt...
Teamwork ten top na 25 uur op de been, want ik gebruikte de zaklamp functie en met mijn telefoon in de ene hand en het instructie boek in de andere kon Tony  zijn horloge in de gaten houden en toetste ook nog de juiste code in...Yes!!

                                             

We cracked the fold!

Het huis is mega, ik kon gewoon de slaapkamers niet vinden maar die zitten in een andere 'vleugel' van het huis.

Het enige minpuntje was dat in elke kamer zo'n geur apparaat in het stopcontact hing en dus kwam ons een walm aan denne/lavendel/vergeetmenietjes/rozen/en vermoeidheid tegemoet....je kan wel raden waar die laatste lekker luchten vanaf kwamen.

Maar...we zijn er en kijken bij daglicht wel hoe het er allemaal echt uit ziet!