Dag 6: Back to Nature

Voor vandaag hadden we het Blue Spring State Park op de planning staan, wel een flink  eindje rijden, maar de moeite waard volgens ons...
De jeugd had er hele andere bedenkingen bij..."Moeten we de hele dag naar plantjes kijken"
Brood met gebakken ei mee, flesjes drinken, chips en druiven, de meest aparte combinatie, maar voor ons werkt dat!
Het plan was om weg te gaan om 10.00, en dat hebben we niet gered, maar we vertrokken 10 min. later dus dat viel reuze mee!
We waren het complex nog niet af of Roxan vroeg:  "Zijn we er al bijna" en dat is de standaard vraag als we ergens naartoe rijden ;)
We kwamen rond 12.00 aan bij het park en na een plaspauze hebben we dan de boardwalk gelopen en bij elke uitkijkpost hingen we over de reling op zoek naar wild.

          

 

  

 
 

 

Nou, we werden beloond met een echte croc op een boom, en dit keer was het geen schoen!

We keken onze ogen uit, wat is het hier mooi...de jeugd wilde natuurlijk meteen het water in, en dus is Tony met ze gaan zwemmen en gingen Son, Ed en ik de spullen naar de auto brengen en de handdoeken en drinken ophalen om lekker op het grasveldje te kunnen zitten.
Ik ben ook maar 2 snorkel sets gaan halen voor Tony en Mike want die had Son al mee voor Kenley en Roxan.
Met z'n drieen zijn we het water ingegaan en mijn hemel wat was dat koud!!!! Gelukkig merk je er, als je eenmaal door bent niks meer van en is het zelfs lekker!.
We zijn helemaal tegen de stroming in gezwommen naar het eindpunt want daar zou de andere helft uithangen...
Dat viel dus absoluut niet mee, je ziet niet echt een stroming, maar die is er wel degelijk, je kwam soms gewoon niet vooruit en als je dan ook nog steeds vreselijk moet lachen omdat je met twee figuren zwemt die eigenlijk totaal niet van open water houden, en al helemaal niet als er vissen en wie weet wat nog meer zwemmen, dan ben je nog slapper om je hoofd boven water te houden en vooruit te komen, ik denk dat we over dat kleine stukje zeker een uur hebben gedaan, en als je je dan op de bodem kon afzetten, dan stond je op glibberige boomstammen of lagen er stenen waardoor "die twee" weer allerlei capriolen uithaalde, "Om te gieren"

Komen we bij het eindpunt...is er niemand meer te vinden..., nou ja, mensen genoeg, maar die 4 van ons waren spoorloos, nu kun je geen andere kant uit, dus we dachten al dat ze het te lang vonden duren en dat ze via de board walk er weer uit waren gegaan, dus Son via de vlonder gelopen, en Ed en ik terug zwemmen, dat ging een stuk makkelijker, en omdat ik toch die twee snorkel's bij me had heb ik er zelf maar een in gebruik genomen en zag heel wat vissen zwemmen.

 

Bij het einde zagen we dat Son de "lost one's" had gevonden en die kwamen ook nog even bij ons in het water, ik probeerde nog even wat onderwaterfoto's te maken van wat vissen tot Mike me op iets wijst, ik dacht eerst dat het een rog was zo groot, maar het was dus een Manatee die vlak lang me heen was gezwommen.
Kenley was nogal onder de indruk van al die mensen die op de vlonder alleen maar druk aan het wijzen waren naar "ïets" in het water..hij zag zijn leven al aan zich voorbij trekken Haha.
Op een gegeven moment kwam de Manatee dan terug  en die hing weer vlak voor mijn neus in het water.

  

 
Wel heel apart dat deze Manatee juist het drukke gedeelte waar veel mensen aan het zwemmen waren kwam opzoeken want volgens mij heeft hij alle ruimte, hij zwom zelfs onder de stalen trap om het water uit te klimmen door.

  

 
 

 

 
Wat een ervaring was dat zeg. iedereen was daar toch wel van onder de indruk!
We hebben nog even op de picknick plaats onze broodjes gegeten en wat gedronken, maar de zon brandde echt behoorlijk en dus hielden we het niet lang uit en zijn aan de lange reis terug begonnen.
Thuis met z'n allen nog lekker in de Jacuzzi zitten kletsen tot het tijd was om te gaan eten, het leek mij wel leuk om bij Manny's chophouse te gaan eten en dus vertrokken we vol goede moed die kant op.
Eenmaal op het parkeerterrein zagen we onze moed langzaam zakken want het terrein was afgeladen, de wachttijd in het restaurant was meer dan een uur en dat trokken onze magen niet!
In de omgeving zagen de andere restaurants er niet echt uitnodigend uit, en dus bedachten we dat we maar naar de Texas Roadhouse moesten gaan.
Daar konden we meteen aan een tafel en werd er zelfs bij binnen komst voor ons gedanst, ze waren blij om ons te zien ( nee hoor...elk zoveel tijd gaat de bediening een soort line dans opvoeren)
Son en ik namen (natuurlijk) een Margarita, Son een frozen en ik een gewone met als toegift een extra Kicker (een reageerbuis met een extra shot alcohol)

We hebben echt zo ongelofelijk lekker gegeten, alles was gewoon zo lekker en het was ook heel erg veel, hier gaan we zeker nog een keer terug komen!