Dag 15: Oh what a day!

Het zal deze laatste dagen een saaie bedoening worden op dit blog, er is namelijk voor de komende dagen mooi weer voorspeld en omdat we toch al alle aankopen binnen hebben, we verder nergens iets te zoeken hebben, spenderen wij onze laatste dagen voornamelijk horizontaal op rug of buik in zee, op het strand of in het zwembad.

We staan alleen even op om naar de zee te lopen omdat het natuurlijk ook meteen bloedje heet is, maar ons hoor je niet klagen hoor, we ondergaan ons lot met het grootste gemak van de wereld.

Tony haalt tussendoor zelfs nog even een parasolletje op bij het huis en wandelt nog  langs het strand en ik...ik ben lui maar ook weer zo ontzettend, vreselijk blij en enthousiast want we worden weer verblijd met een flinke dosis aan dol fijn plezier en dat zo vlak bij je in de zee!

Oké...het is niet dat ik bijna in botsing kom met een dolfijn, maar ik vind dit ver genoeg, en terwijl ik zit te staren en genieten zwemmen er heel wat meer voorbij, ik ben echt weer zo blij, dit is een gevoel dat gewoon niet te omschrijven is.

Hoe geweldig is dit zo mee te maken in de vrije natuur.

Als ik naast me een hoop gespetter hoor schrik ik mezelf een ongeluk, verwacht een dolfijn die mij de gelegenheid geeft om zijn vin te pakken en sierlijk mee te slepen door de zee, maar nee...het is gewoon een golf die met veel gekletter omslaat..

                                                                         .

                                                                            

                                            

We gaan toch maar richting huis en zwembad als de zon behoorlijk begint te prikken, zal ons toch niet gebeuren dat we op de valreep verbranden, en dus braden we thuis gematigd verder onder het genot van een hapje en drankje.

Toch te weinig meegenomen!

We skypen nog even een verjaardag binnen en dat is ook nog even gezellig, zijn we er toch een beetje bij...

              

Tony bakt nog even een heerlijk eitje voor op brood en dan besluiten we om nog een keer naar de bios te gaan, hebben we van de week via Netflix hier de Maze runner 1 zitten kijken, (die we vorig jaar hier in de bios hebben gezien), draait vanaf deze week deel 2, dus die gaan we dan nog even bekijken.

Natuurlijk gaat er dit keer een vestje mee, je weet maar nooit, maar we pakken de bioscoop die hier in Bradenton zelf ligt dus misschien is die wel té fanatiek met zijn kachel Hahaha.

Bij de bios aangekomen is het parkeerterrein echt afgeladen, oh jee, dat beloofd niet veel goeds, de starttijd vóór ons was uitverkocht en voor onze tijd waren ook niet veel stoelen meer beschikbaar, dan toch maar richting Carmike, dus TomTom ingesteld en rijden maar...

We kwamen uit in een wijk waar ik eerlijk gezegd niet uit de auto zou durven stappen, er liepen heel veel type's rond met hun broekriem ergens bij hun knieën, en vreemd genoeg allemaal een petje op terwijl er geen zon meer scheen...daar reden we dan in onze duidelijke huurauto, zoekend naar...iets??
Om de een of andere duistere reden waren wij de attractie geworden, ehh, Tony, zullen we maar gewoon 'huis' invoeren...

Zo jammer dit, nu hadden we zo'n 1,5 uur rond gereden voor Jan Doedel terwijl we aan de horizon mega mooie luchten zagen ach, morgen weer nieuwe kansen...

Thuis hadden we dus wel een neut verdiend en een knabbeltje...dan maar een potje Yahtzee Hahaha